4 thoughts on “Folga xeral

  1. LEXIONARIOS DO GRAN PODER

    Xosémanuel Galdo – Fonte

    Cando un asume como papel exclusivo protexer as súas vantaxes e privilexios, é evidente que caladamente estase a facer conserxe do seu propio egoísmo, e iso aínda sendo censurable, non tería maior relevancia se a velada tendencia quedase en mero antollo, pero cando esa aspiración toma formato de fixación e transfórmase en obxectivo irrenunciable a cuestión pasa a tomar un carisma perigoso, máxime, cando para o logro da súa finalidade, o artífice, bota man de artimañas saturadas de demagoxia, para, a través do engano cativar a adhesión de incautos e confiados a favor da súa causa.

    Pois ben, dentro dese perfil presunto, podemos ensamblar con axuste perfecto aos paladíns da clase sindical, quen rompendo toda regra de mercado e sen investir un euro, lograron solucionar o seu futuro a través dos rendementos que na súa calidade de executivos achégalles unha das maiores empresas do estado cunha masa laboral de 57000 empregados, conformada maioritariamente por profesionais con categoría de redimidos.

    Esta macroempresa ten a singularidade que os seus titulares non arriscan capital algún, a súa carteira de contratación vía participación nos orzamentos públicos está oficializada anualmente e por tanto os seus beneficios garantidos por adiantado, non estando suxeita a estándares de produtividade nin ao pago de nóminas cuxo importe de 2345 millóns de euros anuais, son sufragadas polos empresarios españois e a Administración pública, cifra que sumada ao importe de subvencións non finalistas mais complementarios, alcanza os 3180 millóns de euros, é dicir, que traducido a outros termos hase concluír que por imperativo financeiro a totalidade dos cidadáns españois por activa ou por pasiva son afiliados de pago das centrais sindicais, ao ter que achegar dos seus impostos o financiamento que en exclusiva correspondería satisfacer aos afiliados de número a través do pago das súas cotas.

    Pero os lexionarios do gran poder mantendo o seu segredo mellor gardado, teñen a absurda pretensión de despistar tales excesos, e nun exercicio de distracción, sen mencionar súa captura iterativa dos fondos públicos nin o escamoteo de plusvalías empresariais, chegada a situación da actual crise se auto eximen de toda culpa, mentres derivan responsabilidades a torto e dereito, e despois de vivir longo tempo no silencio da contrapartida, agora cando seu descrédito e un clamor popular, tentan facer colada no lavadoiro da folga xeral

    Non serei eu quen xustifique a política económica do PSOE nin quen libere de responsabilidade causante a outros sectores implicados, pero en razón a políticas de feitos consumados, tampouco teño dúbida algunha que vostedes por anos continuos de depredación das arcas públicas, comparten idéntica responsabilidade no desastre económico deste país, pois no canto de propiciar a defensa dos dereitos da clase traballadora amparándose en contrapartidas de responsabilidade, rendemento e produtividade, nun desacerto continuado dedicáronse a exemplarizar a cultura pelotazo laboral, e prodigar a figura de liberados sindicais cuxo custo ha sufragar a sociedade en pleno.

    Se o espectáculo xeral da operativa sindical é de descrédito integral, quen tolera semellantes excesos e prorroga no tempo súas arbitrariedades, é tan culpable como os propios beneficiarios, e aí temos a clase política pagándolle as súas nóminas e librando súas subvencións, mentres que paralelamente decretan o incremento do esforzo fiscal aos cidadáns de a pé e reducen os salarios a aqueles outros funcionarios que se manteñen estadía no seu posto de traballo.

    Pero na comarca de Ferrol o facer destes sindicatos resulta cando menos máis escabroso, por canto, en todo o proceso de reconversión amais da súa entrega aos ditados dos seus superiores en rango, fixéronse partícipes da desfeita da factoría naval de ASTANO, sen que no transcurso do mesmo faltasen as purgas, as malas mañas e o nepotismo repartidos acorde ás disparidades ou afinidades militantes.
    Acontecendo que cando o froito da súa semente sindical invalidou a continuidade do estaleiro, foron os primeiros, en pór a bo recado seu futuro a través de prexubilacións de luxo que como sempre haberían de pagar as arcas públicas, sen importarlles que o ferrollazo do naval dese ao traste coas expectativas de emprego das novas xeracións e afondara na quebra a economía comarcal.

    Resulta que segundo vostedes, Astano tiña de axustarse ás directivas europeas e acatar o veto que asinaron, pois ben, rompendo esa disciplina de acatamento ás directivas do mercado que tanto defenderon, agora, cando o que se trata é vetar seus excesos, promoven o desacato e baixan do andel o obsoleto manual de axitación de masas, para resucitar realidades que non por certas deixan de ser extemporáneas, pois quixera lembrarlles que o 20% de paro, as pensións miserentas, etc, etc., non é unha novidade do tempo presente, pero claro, o feliz noivado con Zapatero tíñaos ensimesmados e non deixaba que visen esas realidades, e agora que lles plantou, cal noiva resentida destapan as intimidades, nunca mais certo que o odio, é o amor sen os datos suficientes

    Non hai mais que falar, nesta comarca hai miles de estómagos que non teñen nada que agradecerlles, mais ben todo o contrario, xa que logo, como o día 29 de setembro na comarca celébrase “o día do favorecido”, quen non se atope entre ese selecto grupo, tal celebración non é da súa incumbencia, pero pola miña banda non dubiden que cando convoquen unha folga xeral para demandar o levantamento do veto que pesa sobre Astano, parafraseando a Mario Benedetti direilles que, vostedes saben que poden contar comigo.

  2. Me parece escalofriante este artigo, o noso lexionario, que pensa que os demais somos tonto, eu son traballadora e filla e irmá de traballadores do metal e na miña casa a xente levantábase as 5 da mañá para ir a fábrica e ningún patrón nos regalou o mes de vacacións o dereito a percibir un salario digno e a que non te traten como a un escravo, me parece que obviar a batalla dos sindicatos e dos traballadores organizados para conseguir máis benestar social para todos , non só para o que máis teñen e cuestionar a apropia democracia , ao mellor e que este señor non é demócrata. Por certo moitos sindicalistas morreron por defender o dereito a folga , nesa túa comarca Parece mentira. Supoño que non terás fillos aos que putee algún empresario….

    • Claro non o pondes porque non vos gusta.Iso é igual que os comentarios de Intereconomía , so publican o que lles interesa a eles ja aja ja

  3. Estimado Xoan,

    Certamente é un artigo moi ben escrito, cunha gramática preciosa e sin faltas de ortografía, pero falla no fondo.

    Esta non é a folga dos sindicatos, é a folga dos traballadores e traballadoras deste país, que veñen de padecer unha merma das súas condicións laborais nunca antes vista.

    Se non hai neste momento razóns para unha folga xeral, ¿a que hai que esperar?.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s